ناگفته های تو را نمی دانم.اما ناگفته های من غده ای شده که برسراسر سینه ام سنگینی می کند.وبغضی که گلویم را می فشارد.افسوس که چشمانمان دیدن می تواند وذهنمان تشخیص را.ولی زبانمان از گفتن هراس دارد!
  • معرفی کتاب ها
  • مطالب پیشنهادی
  • برچسب ها
rahae
متن ادبی ناگفته های من و تو
تاریخ:۰۳ مهر ۱۳۹۳
2-Copy
رمان تو را دوست دارم . . .
تاریخ:۱۶ آبان ۱۳۹۲
images
رمان بگذار زندگی سخن بگوید . . .
تاریخ:۳۰ فروردین ۱۳۹۲
GUT
رمان تندیس
تاریخ:۰۳ مرداد ۱۳۹۱

تاریخ:۰۲ تیر ۱۳۹۶
قدم میزنم…!
تاریخ:۱۸ شهریور ۱۳۹۴
رمان تندیس
تاریخ:۰۳ مرداد ۱۳۹۱
متن ادبی ناگفته های من و تو
تاریخ:۰۳ مهر ۱۳۹۳
رمان تو را دوست دارم . . .
تاریخ:۱۶ آبان ۱۳۹۲
رمان بگذار زندگی سخن بگوید . . .
تاریخ:۳۰ فروردین ۱۳۹۲
زندگی گواه توست
تاریخ:۲۲ اسفند ۱۳۹۰
گندمزار
تاریخ:۱۸ فروردین ۱۳۹۱
» نویسنده: فرشته       » تاریخ انتشار: ۰۸-۲۷-۹۱       » نظرات : 37

 

ایستاده ام در سر زمین تاریخ، در برایرم همه چیز در ابهامی از خون و خاکستر می لرزد.و من با نگاهی ملتهب از شرم و عشق می نگرم.آنقدر که هیجان و اشتیاق چشمه چشمانم را می خشکاند و موج اشکی که در چشمانم می لرزد کنار می رود و من در رهگذر تاریخ این سر زمین به یک صحرا می رسم.

صحرایی با آسمان به رنگ شرم و خورشیدی کبود در هوایی آتش گون که تا افق گسترده شده است.گام به گام همسفر رودی می شوم که از بغض و شرم چهره اش تیره و غبار آلود است.تمام بودنم در خود می شکند و خرد می شود به یاد مردی که در این صحرا تنهای تنها تمامی رنج بشریت را به دوش داشت! از موج خون در این صحرا قامت کشید وهمچنان در رهگذر تاریخ ایستاده است و تاریخ انسان را در سرگذشت زندگی مظلومین حکایت می کند…!

حسین(ع): کسی که سخاوتمندانه خودرا قربانی کرد تا یک اصل ویک معنی زنده بمانند و آن”شهادت”است.

حسین(ع): آخرین نگهبان پایگاهی بود که مقاومتش از بین رفته و اصحاب مبارزش کشته شده اند، و بقیه در خلوت امن فراغت، عبادت را به درد سر حق و باطل ترجیح داده اند، و اصحاب نام آور رسول خدا در اطراف کاخ سبز معاویه سر در آخور بیت المال کرده و نسل جوان و نسل دوم نهضت پیامبر در کوشش خود یا با شمشیر یا با پول یا مقام و یا تزویر همه آرام گرفته و یا خفه و ساکت شده اند.اکنون سرنوشت یک ملت، سرنوشت یک ایمان،یک فکر، یک جامعه، یک عقیده، یک نسل، چشم به راه اوست.

حسن(ع):  اما هنوز ایستاده است با دستهای خالی! در برابر قدرتی که هم افکار را در دست دارد، هم دین را، هم قدرت را، هم زور،هم تیغ و هم تبلیغات و هم بیت المال، و وراثت پیامبر را دردست گرفته!  حسین (ع) هیچ در دست ندارد! چکار باید بکند؟ می تواند به گوشه خلوت عبادت بخزد و چون بهشت برایش تضمین شده خاموش بماند؟مسئله این است که جنایت بر سرنوشت مردم حاکم است وحسین(ع) به عنوان امام این ملت مسئول است کاری بکند.

در عصری که اندیشه ها فلج است.شخصیت ها فروخته شده اند و پارسایان گوشه گیرند و جوانان مایوس و یا فروخته و یا منحرفند.اگر حسین(ع) خاموش بماند، هر چه ارزش و اعتبار است بر باد رفته و هرچه پیام که محمد(ص) اورد و اسلام ارزانی داشت و با جهاد و رنج فراهم شد دگرگون شده و زیر گام های قدرت و فریب در اختیار سکوت و خفقان تسلیم خواهد شد.

حسین(ع): باید بجنگد اما نمی تواند که نیروی جنگیدن ندارد.تنها و بی سلاح در برابر نیرومندترین امپراطوری وحشی جهان که در زیباترین و فریبنده ترین جامه تقدس و تقوی و توحید بر اریکه سلطنت تکیه زده است.چکار باید بکند؟

او تنهاست، اما انسان تنها هم در این مکتب مسئول است! زیرا مسولیت از آگاهی می آید نه از قدرت و امکان.مسئولیت در برابر از بین رفتن حقیقت، حق مردم، نابود شدن ارزشهاف از بین رفتن پیام و وسیله شدن عزیزترین فرهنگ و ایمان مردم به دست پلید ترین انسانها…! باز گرسنگی، باز بردگی، شلاق ها، قتل عام ها، شکنجه ها، مرگهای پنهانی و مرموز، تبعیدها، در زنجیر کشیدن ها، لذت پرستی ها، تبعیض ها، زراندوزیها، انسان فروشی ها، ایمان فروشی ها، تفاخر نژادی، و اشرافیت جدید،جاهلیت جدید، شرک جدید…!

مسئولیت مقاومت و مبارزه با این همه خیانت به اندیشه ها و جنایت ها به انسان و پاسداری از اسلام بر دوش یک تن است! یک تنها! در پایگاه حقیقت وعدالت خواهی! این مرد تنها چه کند؟باید بجنگد! اما نمی تواند! شگفتا که این “بایستن” و “نتوانستن” نیز او را از این مسئولیت معاف نمی کند.این مسئولیت بر دوش آگاهی و انسانی اوست. زاده حسین بودن است نه توانا بودن.”او در تنهایی و عجز و بی سلاح و بی همراه نیز حسن است”.پس چه کند؟ باز باید بجنگد؟

همه عاقلان و نصیحت گران شرع و عرف و مصلحت اندیشان یک صدا می گویند:نه!

و حسین(ع) می خواهد بگوید: آری! تمام فلسفه رستاخیز حسن همین است.آری!

با دست خالی جلوی تیر وتیغ رفتن وظیفه شرعی نیست.همه دانشمندان و روشنگران فتوایشان این است:نه!در این میان تنها یک مرد و آن هم یک مرد تنها فتوا می دهد:آری! یعنی که در عجز مطلق و ضعف مطلق هم یک انسان آزاد اگر ایمان دارد در برابر سیاهی و سکوت و ظلم و جور باز هم مسئولیت جهاد دارد.فتوای حسین این است: آری! انسان زنده مسئول است، نه انسان توانا.

 ادامه مطلب را بخوانید …

(بیشتر…)

» نویسنده: فرشته       » تاریخ انتشار: ۰۸-۱۸-۹۱       » نظرات : 51

دو سه روز پیش یکی ازم پرسید:واسه چی نماز می خونی؟بی آنکه بیندیشم پاسخ دادم:برای اینکه خیلی ضعیفم!

واو دوباره پرسید از کجا فهمیدی نماز خوندن قویت می کنه؟بهش یه جواب ساده وکمی شوخ دادم.گفتم از موبایلم!چون هر وقت ضعیف میشه منو مجبور می کنه وصلش کنم به منبع قدرت، تا نیروی کافی برای قابل استفاده بودن رو پیدا کننه.

نماز می خونم چون فهمیدم منم ضعیفم اگه به منبعی برای نیرو گرفتن وصل نباشم از این یه مشت پوست واستخوان ویه مغز فراموشکار هیچ کاری بر نمیاد که اگه هم بیاد یا به خودم صدمه می زنه یا به دیگری.

فهمیدم به تنهایی نمی تونم از پس این زندگی و این من بلند پرواز و عاصی بر بیام.نماز می خونم چون فهمیدم باید روزی پنج مرتبه خودم روبه یک قدرت برتر بسپارم تا ازم محافظت کنه.در واقع روزی پنج نوبت رو به سوی یه نیروی  قدرتمند می کنم وازش می خوام منو در برابر هر قدرت زیان آوری ازم حمایت کند.غرور مجروح شده ام را التیام بخشد.براده های حیات آدمی به یک مغناطیس قوی  برای جمع آوری ومحافظت نیازمند است.تمام پریشانی یک روح را فقط سازنده آن می داند.

نماز می خوانم نه برای اینکه او به تشکر وسپاس من چشم دوخته باشد.نه! نماز می خوانم چون من به او محتاجم.محتاج اینکه مرا دریابد.وبه خودم وانگذارد. که می دانم سقوطم حتمی است.به یادم آورد که هنوز آدمم. وچهره انسانی ام را نشانم بدهد تا منحرف نشوم.وفراموشم نشود.هر آچه بر آدمی می گذرد بی او بدون یاری او حتی اگر در قله افتخار هم ایستاده باشی دوامی نخواهد آورد.بدون او همواره محکوم به تنهایی وزنجیر و غربت و وحشیگری وشکنجه و بی رحمی وجنایت هستیم. بی او تنهاییم!!! او بدون ما کم ندارد.ما بدون او هیچ نداریم.ما اگر بدانیم وبخواهیم صفا وصداقت واستقلال واستغنا و رهایی مطلق را فقط در وجود خدا می توانیم بیابیم.

حالا! نماز می خوانم چون دیدم هر موجود ضعیفی در این دنیا خودش رو به یه ابزار قدرتمند مجهز کرده تا بتونه در مقابل ابر قدرتها  ایمن بمونه.هر آدم عاقلی برای ادامه حیات وزندگی درست به حمایت یک قدرت برتر نیاز داره.یه عده این قدرت رو در پول، خانه، ثروت، … وامکانات رو زمین می بینن.اما من دیدم ثروتمندایی رو که حتی قادر نبودن با تموم ثروتشون در مقابل یه حادثه ناگوار ایمن بمونن دیدم آدمایی رو که با زور وقدرت بدنی که داشتند در برابر یه ویروس کوچک ناتوان بودند.وبا تموم یال وکوپالشون با یک بیماری از بین رفتند وبی آنکه نام نشانی ازشان بماند.در زندگی آدمی همیشه مالکیت وخودپرستی و مال پرستی و زیاده خواهی. فقر وخیانت، لذت پرستی وهوسبازی وظلم وزور فساد او را که جانشین  وامانتدار خدا در زمین است درحد مبارزه برای زنده بودن حقیر می کند.پس چه چیز از انسان ماندن آدمی دفاع می کند؟ تا ما در حد بودن حیوانات سقوط نکنیم؟!

با کمی تامل می بینیم کسانی رو که خود را به خالقشان سپردند چگونه هنوز از پس قرنها وسالها در بلندای زندگی زنده تر از همیشه ایستاده اند.کسانی که دریافته بودند بودن با معبود خواندن وگوش دادن به او آنها را از تمام دغدغه ها ونیازهای زمین بی نیاز می کند.دیدم و دیدم وتا به این جا رسیدم که موجود ضعیف وناتوانی مثل من برای اینکه تا آخر رد پای خوبی از خود در جهان به جا بگذارم وزندگی ام  ارزش این همه سختی و رنج بردن را داشته باشد به یک حامی قدرتمند بی زوال نیازمندم. و چه کسی بهتر وبالاتر از کسی که منو ساخته و خودش فرمولم رو می دونه.

نماز می خونم چون می دونم در هر لحظه از زندگیم در معرض چه خطرها وچه اسیبهایی قرار دارم. اگر حمایت او نباشد من هر لحظه در معرض سقوطم در معرض شکستن، فریب خوردن، آزار دادن،  بی نام نشانی نابود شدن…پس دست از دشمنی با خودم بر میدارم خودم  رو علاقه هام  رو به خالقی می سپارم که خود می داند چگونه وچطور از آنها حفاظت کند.

نماز می خونم تا خودم رو به آن توانای قادر بسپارم تا دستم رو بگیره ومنو در سایه خود از شر هر قدرتی که توانایی مبارزه با آن را ندارم حفظ کند.اینکه می گویند با خدا باش وپادشاهی کن حقیقتی انکار نا پذیر است کسانی که با خدا هستند هیچ قدرتی توانایی مبارزه ومقابله با آنها را ندارد.آنها هر چه اراده کنند همان می شود.